خورشید وقتی بر دل این خاک تابیداز خاک، نام سبزِ دانشگاه رویید چون لاله های سرخ،از خاکِ خراسانروییده از هر سو جوانانی خروشاناز لاله های پاک دانشگاه بجنوردسرسبز باشد خاک دانشگاه بجنورد از بند آزاد است پای این پرندهایمان و دانش بالهای این پرنده پرواز خواهد کرد روزی تا ثریااین وعده، یعنی چشم امیدی به فر...

هوایت رگ به رگ یک دم در این سلول دم کرده بسُرّان تیغ را امشب که رگ هایم ورم کرده تو از آیین چنگیزی... من از آیین آیینه... و چشمانت که بیرحمانه با "من"ها ستم کرده بپاشم بر تن دفتر که (( طرحی نو در اندازی)) من آن خونم که دستانت درون شیشه ام کرده من آن پرچم که بی بادم -بروی میله افتادم- تو آن جنگاور تن...

"تنهایی" در اتوبوس چهل و چهار نفر است "تنهایی" در قطار هزار نفر... "رضا بروسان" . . تقدیم به رضا بروسان دل را به دریا میزنی اما نمیدانی اینجا کسی معنای باران را نمیفهمد خورشید باش از نردبان بالا برو هر چند این آسمان داغ خراسان را نمیفهمد "تنهایی" من در قطاری جا نخواهد شد وقتی کسی شعر "بروسان" را نمی...

خود را از این زمانه ی نامرد پس بکش سیگار تکیه گاه بدی نیست... پس، بکش! پایم نمی کشد که بیفتم به پای تو خود را در این معادله در دسترس بکش ما را همه... همه... همه تحریم کرده اند حالا بیا و دور تن من قفس بکش بستند گر چه راه نفس را ولی پدر! از من مگیر سایه ی خود را نفس بکش قحطی که با وجود تو معنا نمی ده...

شیون خواهران من بود و رقص خنجر میان کوهستان ناگهان دستهای من لرزید خون چکید از دهان کوهستان در سرم پیر مرد سوزن بان هی عوض می کند مسیرم رابا همین پاره سنگ می افتم مثل بختک به جان کوهستانباد، هوهوی گرمِ لالایی، کودکی های من در آتش سوختتا در آغوش خود مرا خواباند فصل خرما پزان کوهستانپدرم صخره ای پر از...

گل های سرخ پیرهنت را نفس بکش من باغبان ِ زخمی پیراهن تو امبگذار میهمان غروب لبت شوممن عطر دم کشیده ی آویشنِ تو اممن خمره ای شکسته و تو خونِ تلخِ تاک((آه ای شراب کهنه!)) من آبستن تو امکی می رسی که سخت مرا مبتلا کنی؟کی می رسی؟ که تشنه ی نوشیدن تو ام...........آرام گر بگیر در آغوش سردِ منآرامتر! بخواب!...

سلام این روز ها حال و روز خوبی ندارم شایدم دارم... نمیدونم.خلاصه اینکه... بگذریم... این هم شعر:.زخمی تر از آنم که می خواهی تنها تر از اینم که می بینیبر گرده ام خنجر بکار ای دوست! تا گل کند روزی که تو اینیاز شانه هایت می روم بالا... از شانه هایم می روی بالا...من شاخ و برگ خشک و زردت را... تو میوه ها ...

تو اتفاقی... اتفاق اما نمی افتیدر ذهن مخدوش وقایع جا نمی افتیتو دافع قانون جذاب زمین هستیچون جز به سمت عالم بالا نمی افتیتو حاصل اندیشه ی بکر کدامین مغزهستی که هرگز از سر دنیا نمی افتی؟چون قند های نامکرر تازگی داریکه از دهان تلخ فنجان ها نمی افتیتو ماهی و ما خون ماهی های این حوضیمافسوس یک شب سر زده ...

تو نیستی و بدون تواین خونه دیوونه شدهبازم یه پاییز دیگهمهمون این خونه شده از تو برام چیزی نموندجز بوی عطرت توو خونهموهاتو توو خواب میبینمچقد خوابم پریشونههوای برگشتن توابرا رو کرده بی هوابارون گرفته توو اتاقبارونیه هوا... بیا. دیدی هوا بارونیهگفتی که چتر من نشوهر جا میرم فقط توییاز تو پره پیاده رو ت...